R. Subblog Rotterdam → Hoek van Holland

Op 10 januari 2026 verkennen we Delfshaven. Het is koud, ijskoud. De afgelopen week heeft Nederland ' plat'  gelegen als gevolg van sneeuw. Het is hartje winter. Zelfs dan is Delfshaven een sfeervolle plek. Delfshaven voelt als een vergeten hoofdstuk dat iemand voorzichtig heeft opengevouwen. Een wijk waar de stad Rotterdam even ophoudt met haasten. Een plek vol geschiedenis. Alles ademt na een zachte, bijna filmische nostalgie.

We waren op zaterdag 25 juli al vroeg in Rotterdam voor de Zomercarnaval 2026. We wilden graag een terrasplek op de Witte de Withstraat. Maar we wisten dat de Witte de Withstraat tijdens het Zomercarnaval altijd één van de drukste plekken is.  Veel plekken waren gereserveerd, sommige cafés moesten het terras nog opbouwen. Dat was voor ons een geluk. Tijdens het opbouwen plofte we maar snel op het terras, helemaal vooraan de weg. Misschien wel het mooiste plekje langs de route. Hoe dan ook, half elf  zaten we al op het terras. Eerst maar aan de Cappucino. 

Op zondag 19 juli wandelen we van Alblasserdam naar Kinderdijk. Kinderdijk we zijn er wel eens geweest, maar goede actieve herinneringen ontbreken. We gaan de molens herontdekken.

Dordrecht staat bekend om haar eeuwenoude havens, statige gevels en kronkelende straten.  Maar  verscholen tussen baksteen en beton, leeft een verrassend levendige graffiti‑scene die Dordrecht een heel ander gezicht geeft. Het is geen stad met grote murals die je op elke hoek tegenkomt. In plaats daarvan is het een soort stille subcultuur, een verzameling kleine kunstwerken die je alleen ziet als je de tijd neemt om te dwalen. De industriële zones rond het spoor, de kades waar de wind vrij spel heeft, en de vergeten muurtjes achter oude loodsen — dat zijn de plekken waar de creativiteit zich laat zien.

In het weekend van  17-18 juli 2026 verblijven we in Dordrecht. We hebben een appartement op wel een heel bijzondere plek. Vanaf het balkon zitten wij aan het Drierivierenpunt. Een bijzondere plek.

Dordrecht is een stad die niet zomaar ontstond — ze werd gevormd door water, handel en een strategische ligging. Rond 1120 kreeg Dordrecht stadsrechten. De plek was ideaal: aan een kruispunt van rivieren waar goederen uit heel Europa samenkwamen. Schepen uit Vlaanderen, Engeland, Frankrijk en het Duitse achterland meerden hier aan om wijn, hout, graan en wol te verhandelen. Maar het water was niet alleen een bron van rijkdom. De Sint‑Elisabethsvloed van 1421 veranderde het landschap radicaal. Dijken braken, polders verdwenen, en Dordrecht werd een eiland in een nieuwe binnenzee. De stad verloor land, maar won een unieke positie: ze werd een knooppunt van rivieren, een plek waar handel, scheepvaart en waterbeheer eeuwenlang het ritme van het leven bepaalden.

Een paar keer per week  rijd ik over de A15 langs Sliedrecht. Het is een route die je niet bepaald romantisch kunt noemen: Vrachtwagens, grote fabrieken, distributiecentra, de afvalverwerker die je al van ver ziet. Een decor van staal, beton en bedrijvigheid. Achter dit industriële gordijn ligt een van de mooiste natuurgebieden van Nederland verscholen. Op vrijdag 17 juli 2026 gaan we wandelen door de Sliedrechtse Biesbosch.