Een paar keer per week rijd ik over de A15 langs Sliedrecht. Het is een route die je niet bepaald romantisch kunt noemen: Vrachtwagens, grote fabrieken, distributiecentra, de afvalverwerker die je al van ver ziet. Een decor van staal, beton en bedrijvigheid. Achter dit industriële gordijn ligt een van de mooiste natuurgebieden van Nederland verscholen. Op vrijdag 17 juli 2026 gaan we wandelen door de Sliedrechtse Biesbosch.
Bij het Biesboschcentrum Sliedrecht parkeren wij letterlijk naast de fabrieken. De laatste kilometers in de auto ruikt het naar werk, naar machines, naar alles wat je níet associeert met natuur. Maar zodra je richting het water loopt, verandert de wereld. We stappen op het voetgangerspontje naar de overkant. We varen het het Moldiep over. Het Moldiep is een smalle watergang die zich als een stille ader door het wilgenbos van de Biesbosch slingert. Een klein, eenvoudig pontje brengt ons naar de overkant. Maar het voelt als een grensovergang. Bij het Moldiep krijgen we direct een prachtige indruk van het landschap dat ons te wachten staat.
Het eerste deel van de wandeling gaat over de Kikvors/Otter‑route. Dit deel in de Sliedrechtse Biesbosch is een van de laatste plekken in Nederland waar je nog echte zoetwatergetijdennatuur vindt. Het water komt en gaat, kreken lopen vol en vallen weer droog, slikvelden glinsteren in de zon en verdwijnen onder een laagje rivierwater. Tijdens de wandeling verandert voortdurend het landschap. De paden slingeren door ruige wilgenbossen, langs brede watergangen en over smalle bruggetjes die je van eilandje naar eilandje brengen.
Langs de paden, door het gehele gebied, valt één plant meteen op: de reuzenbalsemien. Overal staat deze enorme paars‑roze bloemen, soms wel twee meter hoog. Ze geven het gebied een bijna exotische uitstraling. De plant voelt zich thuis in de vochtige wilgenbossen en langs de kreken, maar is eigenlijk een invasieve soort die zich razendsnel verspreidt. Regelmatig staat we even stil om te genieten en foto's te maken van deze zee van kleur tussen het groen.
Midden in het gebied staat een Griendwoning, een klein huisje dat herinnert aan het leven van de griendwerkers. Hier werd vroeger wilgenhout gekapt voor manden, zinkstukken en vlechtwerk. De mannen verbleven wekenlang in deze eenvoudige onderkomens, omringd door water en wilgen. De Griendwoning vertelt het verhaal van een tijd waarin de Biesbosch nog een werklandschap was. Nu staat het huisje als stille getuige in een natuur die grotendeels aan zichzelf is teruggegeven. Eerst komen we een houten griendkeet tegen: Vroeger verbleven de arbeiders door de weeks in zeer eenvoudige houten keten met rieten daken (vaak schrankketen genoemd). In latere tijden werden dit comfortabelere houten huisjes van steen.
Dan komen we langs een brede waterweg, het Wantij. Het Wantij is het kloppende ader van de Biesbosch. Het Wantij is bijzonder omdat het precies op de scheiding ligt tussen twee getijstromen. Het water uit verschillende richtingen komt hier samen en de stroming valt soms volledig weg, Langs het Wantij leven bevers en watervogels. Ook zijn er oude sporen van zalmvisserij.
Verderop ligt de Oudemanskil. Dit is een smalle, kronkelende watergang die diep het wilgenbos in snijdt. Hier wordt het stiller. De wind valt weg, het water kabbelt zacht tegen de oevers en wij horen vogels en het geritsel van andere dieren in de struiken. We lopen door een pad helemaal begroeid door wilgen.
Met de pont gaan we weer terug naar het 'vaste land'. Na het stille, beschutte deel van de route rond het Kikvors/Otter‑route opent het landschap zich ineens. Alsof de wilgenbossen even opzij stappen om ruimte te maken voor een heel ander decor. We wandelen weer langs het Moldiep, maar ien nu uitgestrekte velden, open graslanden, brede lucht en lange zichtlijnen. We zien de horizon weer. we voelen de ruimte.De Biesbosch laat hier een andere kant van zichzelf zien: Minder ruig, meer open, bijna polderachtig maar nog steeds doordrenkt van water en natuur.
Het Moldiep mondt uit in de Kikvorskil. Dit is een van de meest karakteristieke kreken van de Sliedrechtse Biesbosch. De Kikvorskil is breed, licht kronkelend en omzoomd door riet en wilgen. In de verte ligt De Zuileshoeve, als een rustpunt midden in het groen.
De Zuileshoeve is een idyllische plek die perfect past in deze wandeling. Het is een boerderij met een terras, midden in de natuur, waar wandelaars en fietsers neerstrijken voor een pauze. Wij genieten van een heerlijke lunch. Het is ook prachtig van binnen. Het biedt ook B&B faciliteiten. Bij de Zuileshoeve kunnen we genieten van een nest Ooievaars met jonge kuikens.
Na De Zuileshoeve vervolg je de route richting de Helsluis. De naam klinkt dreigend, maar de plek is vooral bijzonder door haar geschiedenis. De Helsluis is een oude waterbouwkundige doorgang die vroeger een rol speelde in het waterbeheer van de Biesbosch. We zien hier oude sluismuren, water dat door een smalle doorgang wordt geleid en een landschap dat duidelijk door mensenhanden is gevormd, maar inmiddels weer door de natuur is omarmd.
We wandelen langzaam terug naar het beginpunt van de wandeling. Maar niet voordat we blik geworpen hebben op de Beneden-Merwerde. Grote schepen varen voorbij op deze hoofdroute naar Rotterdam. Via , een open vijverachtige plas die dienst doet als zwemplas komen wij terug bij de auto.
Reactie plaatsen
Reacties